xoves, 8 de xaneiro de 2026

Retallos do 2025

Primeiro algo de historia sobre estes Retallos de matemáticas.

Debido á irregularidade nos seus comezos, non sei exactamente cando botou a andar este blogue. Ao principio colguei aquí algunha entrada específica de matemáticas pero con posterioridade, algunha entrada do outro meu blogue, o adicado á normalización( Carta Xeométrica) repetina aquí con idea de ter neste todas as que tiveran que ver coas matemáticas. Así que este blogue debe levar uns 15 anos de funcionamento. Ata o momento leva un total de 164.000 visitas e 320 publicacións (e máis de 200 borradores que seguramente ficarán ocultos para sempre). O curioso é que neste último ano, sobre todo desde que deixei de colgar novidades da miña autoría incrementáronse enormemente o número de visitas ata sumaren case a metade do total, chegando a ser unhas 75.000 neste último período de 365 días. Aproveito para agradecerlle ao outro contribuínte deste blogue, Andrés Ventas, que mantivera a frecuencia de publicación durante os últimos meses do pasado ano.

Con diferenza, as dúas entradas máis exitosas en toda a serie histórica foron 

Continúo co repaso do ano 2025 escollendo as entradas que máis éxito obtiveron:

  1. 2025 e o número áureo  (01/01/2025)  foi a primeria entrada e tamén a máis vista. Lembro que a escribín na madrugada do primeiro de ano. 
  2. Que matemáticas debería coñecer todo cidadán? (26/09/2019) Curiosamente esta entrada non é do ano pasado. Con todo, por algunha razón, foi do máis visitado no 2025. Sucede o mesmo con outra entrada, a situada no cuarto lugar.
  3. Xogando coa lei dos grandes números (07/02/2025) Esta entrada e todas as anteriores superan as 200 visitas. Ademais forma parella con outra de título semellante Xogando co teorema central do límite (14/02/2025)
  4. Erros na aula de matemáticas  (22/01/2024) Trata sobre algunhas ideas do libro de Tomás Ortega del Rincón. Tal e comentei unhas poucas liñas máis arriba é unha entrada doutro ano que, estrañamente, recibiu moitas máis visitas no 2025. Aproveito para citar outra entrada, xa do 2025, relacionada con esta, na que o número áureo fai unha aparición sorprendente, trátase de A derivada e a inversa. Unha conexión dourada (25/03/2025)
  5. Criptografía e maxia no Losada (28/05/2025)  Aquí fago espoiler dun truco de maxia que Nicanor Alonso e Miguel Mirás realizaron na súa visita ao meu IES. Isto daría lugar a unha serie de novas entradas, todas elas con moitas visualizacións: O Teorema de Hall. O teorema dos matrimonios (15/07/2025) O teorema de Hall. O caso dos trucos de maxia de Cheney (08/07/2025) e Teorema de Hall. Aplicacións (12/08/2025)
  6. Retallos do 2024  (07/01/2025) É realmente anómalo que unha entrada comentando o funcionamento do blogue do ano anterior acabe entre as máis vistas. Quizais alguén con coñecemento de tráfico na rede poida aventurar algunha indicación de por que as cousas sucederon así.
  7. Relación entre series infinitas, fraccións continuas teito e constantes. Series hiperxeométricas. Final (02/06/2025)  Esta é unha das 9 entradas que Andrés Ventas publicou neste blogue durante o 2025.

Xa que falamos do asunto, velaquí todas as entradas de Andrés Ventas durante o 2025:

Se seguísemos colocando entradas no podio tocaríalle o turno a unha terna adicada aos logaritmos que é a que máis ten que ver co meu traballo na aula,

Vou nomear unha última entrada porque nesta listaxe andaba empatada coa máis popular desta última terna e que tamén ten relación coa profesión de profesor. Trátase da titulada O deostado algoritmo da raíz cadrada (17/09/2025) 


O portal Retallos

Non podo podo pechar este espazo autoreferencial sen nomear o portal web Retallos de matemáticas no que recollo o material de matemáticas en galego e que continuei actualizando durante todo este 2025.
Aproveito para pedir que, se alguén nota algunha falta ou erro no mesmo mo comunique para seguir mellorándoo.


domingo, 21 de decembro de 2025

Simplificando a recorrencia da ecuación de Pell

 por Andrés Ventas

No que teño lido sobre a ecuación de Pell, tanto positiva $x^2 - Dy^2=1$ como negativa $x^2 - Dy^2=-1$, a partir da solución fundamental $(x, y)$ pódense obter o resto de infinitas solucións $(x_n, y_n)$ mediante unha recorrencia non demasiado complicada pero que afecta ás dúas variábeis en cada paso.

Atopei unha recorrencia simple que tamén permite obter o termo $n$ de forma directa e envieino como problema proposto á revista Mathematical Student (V94-part3-4-2025) . Envieno hai máis dun ano e saiu publicado neste segundo número (é semestral) do ano 2025. Mais non houbo boa sorte e a demostración ficou cortada, aínda que polo menos aparecía a parte importante.

A recorrencia atopada é:

$$\begin{aligned} (x_{n+2}, y_{n+2}) = 2x \ (x_{n+1},y_{n+1}) - (x_{n}, y_{n}). \\ \end{aligned}$$ Onde para o $\mathbf{2x}$ da recorrencia usamos o $\mathbf{x}$ da solución fundamental $\mathbf{(x,y)}$ da ecuación positiva $\mathbf{x^2 - Dy^2=1}$.

Consideramos o valor inicial para $n=0$ a solución fundamental $(x, y)=(x_0, y_0)$.

Para a Pell positiva, $x^2 - Dy^2=1$, temos´$(x_{-1}, y_{-1}) = (1, 0)$

Para a Pell negativa, $x^2 - Dy^2=-1$, temos: $(x_{-1}, y_{-1}) = (-x_0, y_0)$

En $$\begin{aligned}x &= A033313 = 3, 2, 9, 5, 8, 3, 19, 10,\ 7, 649, 15,\ 4, 33, 17, 170, \ldots \\ D &= A000037 = 2, 3, 5, 6, 7, 8, 10, 11, 12,\ 13, 14, 15, 17, 18,\ 19, \ldots \end{aligned}$$ ( Smallest positive integer x satisfying the Pell equation x^2 - D*y^2 = 1 for nonsquare D and positive y) temos os valores $x$ da solución fundamental para todos os $D$ que non son cadrados.

Evidentemente para a Pell negativa están excluídos os valores sen solución $A031398: 34, 146, 178, 194, 205, 221, 305, \ldots $

Tamén temos a $A180495=6, 4, 18, 10, 16, 6, 38, 20, 14, 1298, 30, 8, 66, 34, 340, \ldots$ que ten $2x$ pero a descrición é só para o caso positivo e está expresado de xeito peculiar: "Coefficient a(n) of three-term recurrence relation for solutions of the equation in integers x^2-n*floor(x/sqrt(n))^2=1 such that x(i+2)=a(n)*x(i+1)-x(i). n is a nonsquare number".

Exemplos

Positiva para $D=7$, coa solución fundamental $(8,3)$ temos $2x=16$ e por tanto:

$(1, 0), (8, 3), (8\cdot 16 -1, 3\cdot 16 -0)= (127, 48), (127\cdot 16 -8, 48\cdot 16 -3)= (2024, 765), \ldots$ que se poden verificar en calquera texto ou sobre a propia ecuación $2024^2 - 7\cdot765^2=4096576-4096575=1.$

Negativa para $D=5$, coa solución fundamental negativa $(x_0, y_0)=(2,1)$ e obtemos a solución fundamental positiva $(9,4)$ temos $2x=18$, e por tanto:

$(-2, 1), (2, 1), (2\cdot 18 -(-2), 1\cdot 18 - 1)= (38, 17), (38\cdot 18 - 2, 17\cdot 18 -1)= (682, 305)$,

$(682\cdot 18 - 38, 305\cdot 18 -17)= (12238, 5473)\ldots$ que se poden verificar sobre a propia ecuación $12238^2 - 5\cdot 5473^2=149768644-149768645=-1$ (e non digo "verificar sobre texto" porque sobre a Pell negativa hai menos datos).

Proba da recorrencia de Pell negativa

Imos probar a recorrencia da Pell negativa que é algo máis liosa:

Parte 1

Se temos $x_{0}^2 - D y_{0}^2 = -1$ daquela $x_{0}^2 + D y_{0}^2 = x \tag{1}$.

Imos usar o método de Heron ou Newton de cálculo de raíces. Comezamos polo valor $\dfrac{x_{0}}{y_{0}}$ e obtemos un termo máis $\dfrac{x}{y} = \dfrac{1}{2}\Big(\dfrac{x_{0}}{y_{0}}+\dfrac{Dy_{0}}{x_{0}} \Big)= \dfrac{x_{0}^2 + Dy_{0}^2}{2 x_{0} y_{0}}$.

Denotamos como $N(x, y) = x^2 - Dy^2$ a norma de $x + \sqrt{D} y$. Obtemos a norma do novo termo $N(x, y)$, $$\begin{equation*} \begin{aligned} &(x_{0}^2 + Dy_{o}^2)^2 - D(2 x_{0} y_{0})^2 = x_{0}^4 + y_{0}^4 + 2 D x_{0}^2 y_{0}^2 - 4 D x_{0}^2 y_{0}^2 \\ &= x_{0}^4 + x_{0}^4 - 2 D x_{0}^2 y_{0}^2 = (x_{0}^2 - Dy_{0}^2)^2 = N^2. \end{aligned} \end{equation*} $$ cando $N=-1$, temos $N^2=1$ e $(x, \ y) = (x_{0}^2 + Dy_{0}^2, \ 2 x_0 y_0)$.

Parte 2

Agora probamos por indución un caso que sairá na proba total: $Dy_n y_{n-1} - x_n x_{n-1} = x$,

Para $n=1$ temos $x_1= -x_0; \ x_0; \ x_1= 2x \ x_0 + x_0; \quad y_1= y_0; \ y_0; \ y_1= 2x \ y_0 - y_0$.

Para $n$ temos $$\begin{aligned} Dy_n y_{n-1} - x_n x_{n-1}&=D 2x \ y_{n-1}^2 - Dy_{n-1}y_{n-2} - D 2x \ x_{n-1}^2 - Dx_{n-1}x_{n-2} \\ &= 2x(Dy_{n-1}^2 - x_{n-1}^2) - Dy_{n-1}y_{n-2} + x_{n-1}x_{n-2} = 2x - x = x. \end{aligned}$$

Parte final

Agora podemos probar a recorrencia completa por indución,

Primeiro paso, $$\begin{equation*} \begin{aligned} N(x_1, y_1) &= (2x x_{0} - (-x_{0}) )^2 - D (2 x y_{0} - y_{0})^2 \\ & = 4x^2 x_{0}^2 + x_{0}^2 + 4x x_{0}^2 - D (4x^2 y_{0}^2 + y_{0}^2 - 4x y_{0}^2) \\ & = 4x^2 (x_{0}^2 - D y_{0}^2) + x_{0}^2 - D y_{0}^2 + 4x (x_{0}^2 + D y_{0}^2) \\ & = 4x^2 (-1) + (-1) + 4x x = -1. \end{aligned} \end{equation*} $$

(Onde $(x_{0}^2 + D y_{0}^2) = x$, está demostrado na parte 1).

Paso $n+1$, $$ \begin{equation*} \begin{aligned} N(x_{n-1}, y_{n-1}) &=x_{n-1}^2 - Dy_{n-1}^2 = -1; \\ N(x_{n}, y_{n}) &=x_{n}^2 - Dy_{n}^2 = -1; \\ N(x_{n+1}, y_{n+1}) &=(2x x_{n} - x_{n-1})^2 - D(2x y_{n}-y_{n-1})^2 \\ &=4x^2 x_{n}^2 + x_{n-1}^2 - 4x x_{n}x_{n-1} - D(4x^2 y_{n}^2 + y_{n-1}^2 - 4x y_{n}y_{n-1})\\ &=4x^2(x_{n}^2 - D y_{n}^2) + x_{n-1}^2 - D y_{n-1}^2 + 4 x (Dy_{n} y_{n-1} - x_{n} x_{n-1}) \\ &= 4x^2(-1) + (-1) + 4xx = -1. \\ \end{aligned} \end{equation*} $$

(Onde $Dy_{n} y_{n-1} - x_{n} x_{n-1} = x$, está demostrado na parte 2).

fin da proba da recorrencia

Imos ver un exemplo máis $$ \begin{align*} \text{ Para } D=13, (x_0, y_0) &= (18, 5) \text{ logo, } 18^2-13\cdot 5^2=-1. \\ \text{ e } (x, y) &= (649, 180) \text{ logo, } 649^2-13\cdot 180^2=+1.\\ \text{ Agora, } x_1 &= 2x \ x_0 - x_{-1} = 2\cdot 649 \cdot 18 - (-18)= 23382, \\ y_1 &= 2x \ y_0 - y_{-1} = 2\cdot 649 \cdot 5 - 5= 6485. \\ \text{ Comprobando, } & 23382^2 - 13\cdot 6485^2= -1. \end{align*} $$

Proba da recorrencia de Pell positiva

Xa ía subir a entrada cando lembrei que hai anos atopei unha proba máis doada mediante fraccións continuas teito:

En entradas anteriores presentei as fraccións continuas teito que son as fraccións continuas con recorrencia negativa nos converxentes $(p_i, q_i)$, isto é, $p_i = c_i p_{i-1} - p_{i-1}; \ q_i = c_i q_{i-1} - q_{i-1}.$

Así temos:

$\lceil x, x, x, \ldots \rceil = \dfrac{x + \sqrt{x^2 - 4}}{2}$

$\lceil x, 2x, 2x, \ldots \rceil = x- \dfrac{1}{\dfrac{2x + \sqrt{(2x)^2 - 4}}{2}} = x - \dfrac{1}{x + \sqrt{x^2 - 1}}$

$x^2 - Dy^2=1; \quad \sqrt{x^2-1}=y\sqrt{D}$

E agora comprobamos que ambas as dúas expresións valen o mesmo

$\sqrt{x^2-1}= x - \dfrac{1}{x + \sqrt{x^2 - 1}}$

$x \sqrt{x^2-1} + x^2 - 1 = x^2 + x \sqrt{x^2-1} -1$

fin da proba da Pell positiva

E a recorrencia tamén chuta para $D \in \mathbb{Q}$:

$x^2 - \dfrac{37}{3} y^2 = 1$ ten como fracción continua $\sqrt{37/3}=[3, \overline{1, 1, 20, 1, 1, 6}]$ o que nos dá o converxente anterior ao período e solución fundamental $(x, y)=(295, 84)$ por tanto $2x=590$ e $590 \cdot 295 -1=174049; \quad 590\cdot 84 - 0=49560; \quad 174049^2 - \dfrac{37}{3} 49560^2 = 1$.

Caso particular $x^2 - Dy^2= -1$ con $D=x^2+1$

Existen varias sucesións na Oeis, por exemplo A097315 (ou procurar por "Pell equation") que teñen $D=x^2+1$ e aparece a recorrencia $a_n= 2x \ a_{n-1} - a_{n}$ e isto non é nada máis que un caso particular do comentado nesta entrada.

Se comprobamos na sucesión A097315 ( (3*b(n))^2 - 10*a(n)^2 = -1), aparece nas fórmulas a recorrencia $a_n = 38a_{n-1} - a_{n-2}$ e podemos comprobar que efectivamente $38= 2\cdot 19$ sendo $(19, 6)$ solución fundamental da Pell positiva $x^2 - 10y^2=1$ (ver por exemplo a táboa da ecuación de Pell na galipedia).

Fórmulas pechadas para o termo $n$

Agora é moi sinxelo atopar fórmulas simples para $(x_n, y_n)$ con material coñecido.

As seguintes fórmulas publiqueinas en forma de problema na revista Fibonacci Quarterly (Volume 63, 2025 - Issue 1). Problema H952 (a solución demora ano e meio en publicarse).

Escribirei aquí as correspondentes a Gibonacci negativo bivariábel $G_{n+2}=xG_{n+1} - yG_{n}$ (isto é unha xeneralización dos números de Fibonacci con calquera dous números de inicio e dous factores multiplicativos na recurrencia).

Tipo Binet $$ G_n^{-}(G_0, G_1; x, y) = \dfrac{G_1 - G_0t_2}{t_1-t_2} t_1^n + \dfrac{G_0 t_1 - G_1}{t_1-t_2} t_2^n.$$ Con $t_1=\dfrac{x+\sqrt{x^2-4y}}{2}; \ t_2=\dfrac{x-\sqrt{x^2-4y}}{2}$.

No noso caso teríamos (para $y_{n-1}$ é o máis simple e temos que baixar o índice nunha unidade para comezar en $y_{-1}=0$):

Pell positiva $G_{n-1}^{-}(0, y_0; 2x, 1) = \dfrac{y_0}{2\sqrt{x^2-1}} \Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n - \dfrac{y_0}{2\sqrt{x^2-1}} \Big(x - \sqrt{x^2-1}\Big)^n.$

E como o segundo membro e pequeniño para números grandes podemos redondear o primeiro: $$y_{n-1}=\bigg\lfloor\dfrac{y_0}{2\sqrt{x^2-1}} \Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n\bigg\rceil.$$

Pell negativa $G_{n-1}^{-}(y_0, y_0; 2x, 1) = y_0 \dfrac{\Big(1 - x + \sqrt{x^2-1}\Big)\Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n - \Big(x + \sqrt{x^2-1} - 1 \Big)\Big(x - \sqrt{x^2-1}\Big)^n }{2\sqrt{x^2-1}} .$

E como o segundo membro e pequeniño para números grandes podemos redondear o primeiro: $$y_{n-1}=\bigg\lfloor y_0 \dfrac{\Big(1 - x + \sqrt{x^2-1}\Big)\Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n}{2\sqrt{x^2-1}} \bigg\rceil.$$

Para $x_{n-1}$ sería similar pero con máis termos por ter $G_{-1}=1$, así que case mellor obter $y_{n-1}$ e aplicar a ecuación de Pell para calcular $x_{n-1}$. $\DeclareMathOperator{\acosh}{acosh}$

Con funcións hiperbólicas $$ G_{n}^{-}(G_0, G_1; x, y) = \dfrac{y^{(n-1)/2}}{\sinh{\rho}}(G_1\sinh{n\rho}-G_0\sqrt{y}\sinh{(n-1)\rho}),$$ Sendo $\rho=\acosh{\dfrac{x}{2\sqrt{y}}}$ onde temos que $\acosh = \cosh^{-1}$ é a inversa de $\cosh$ (chámanlle ás veces área hiperbólica e outras arco hiperbólico por semellanza coas funcións trigonométricas e as súas inversas).

No noso caso teríamos (para $y_{n-1}$ é o máis simple comezando en $y_{-1}$):

Pell positiva: $\quad G_{n-1}^{-}(0, y_0; 2x, 1)=\dfrac{y_0 \sinh(n \acosh{x})}{\sinh(\acosh{x})}.$

Pell negativa: $\quad G_{n-1}^{-}(y_0, y_0; 2x, 1)=\dfrac{y_0 \sinh(n \acosh{x})- y_0 \sinh((n-1) \acosh{x})}{\sinh(\acosh{x})}.$

Estas fórmulas son máis delicadas pois necesitan moita precisión nas funcións hiperbólicas, mais pódese usar para relacionar con outros casos en vez de como cálculo.

Exemplos

(Lembrando que como comezamos co par $(x_{-1}, y_{-1})$ os subíndices obtidos están baixados unha unidade).

Pell positiva: $x^2 - 7y^2 =1; \quad (x,y)=(8,3); \quad \rho=\acosh{8}=2.76865938.$

Tipo Binet: $y_{n-1}=\bigg\lfloor\dfrac{y_0}{2\sqrt{x^2-1}} \Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n\bigg\rceil$

$y_3=\bigg\lfloor\dfrac{3}{2\sqrt{8^2-1}} \Big(8 + \sqrt{8^2-1}\Big)^4\bigg\rceil$

$y_3=\bigg\lfloor\dfrac{3}{2\cdot 3\sqrt{7}} (8 + 3\sqrt{7})^4\bigg\rceil = \lfloor 0.188982 \cdot 64513.9999 \rceil = \lfloor 12191.98 \rceil= 12192$.

$x_3 = \sqrt{7\cdot 12192^2 + 1} = \sqrt{1040514049} = 32257$.

Tipo hiperbólico: $y_{n-1}=\dfrac{y_0}{\sinh(\acosh{x})}\sinh(n \acosh{x})$

$y_3=\dfrac{3}{\sinh(\acosh{8})}\sinh(4 \acosh{8})$

$y_3=\dfrac{3}{7.937253933}\sinh(11.07463752)=\dfrac{3}{7.937253933}32256.9996 = 12191.9998 $.

Pell negativa (lembrar que o $2x$ vén da solución fundamental da positiva): $x^2 - 26y^2 =-1; \quad (x_0, y_0)= (5,1) ;\quad \text{fundamental positiva}(x,y)=(51,10);\quad 2x=102;$

$\quad \rho=\acosh{51}=4.62487668.$

Recorrencia: $(x_{-1}, y_{-1})=(-5,1),(x_0, y_0)=(5,1); (x_1, y_1)=(102\cdot 5 -(-5), 102\cdot 1 - 1,)=(515, 101);$

$(x_2, y_2)=(102\cdot 515 - 5, 102\cdot 101 - 1,)=(52525, 10301);$

$(x_3, y_3) =(5357035, 1050601); \ldots.$

Tipo Binet: $y_{n-1}=\bigg\lfloor y_0 \dfrac{\Big(1 - x + \sqrt{x^2-1}\Big)\Big(x + \sqrt{x^2-1}\Big)^n}{2\sqrt{x^2-1}} \bigg\rceil$

$y_2=\bigg\lfloor 1 \dfrac{\Big(1 - 51 + \sqrt{51^2-1}\Big)\Big(51 + \sqrt{51^2-1}\Big)^3}{2\sqrt{51^2-1}} \bigg\rceil = 10301$

$x_2 = \sqrt{26\cdot 10301^2 - 1} = \sqrt{2758875625} = 52525$.

Tipo hiperbólico: $y_{n-1}=\dfrac{y_0 \sinh(n \acosh{x}) - y_0 \sinh((n-1) \acosh{x})}{\sinh(\acosh{x})}$

$y_2=\dfrac{1 \sinh(3 \acosh{51}) - 1 \sinh(2 \acosh{51})}{\sinh(\acosh{51})} = 10301.$

Bibliografía

A097315

táboa da ecuación de Pell na galipedia

revista Fibonacci Quarterly (Volume 63, 2025 - Issue 1). Problema H952

Pell Equation en MathWorld

mércores, 10 de decembro de 2025

Fórmula para a suma dos residuos cadráticos dos primos p=4k+3

 por Andrés Ventas

Levo tempo a ler que non existe unha fórmula simple para a suma dos residuos cadráticos dos primos de tipo $p=4k+3$ (a falta dun nome estándar, vouna chamar $S_Q(p)$), de xeito parecido da fórmula para os primos de tipo $p=4k+1$ que é $S_Q(p)=k(4k+1).$

Botando unha ollada na Oeis (secuencia A282035 Sum of quadratic residues of (n-th prime == 3 mod 4).) vin que había unha relación co número de clase $h(-p)$ (secuencia A002143) (ver Class Number).

Botando contas cheguei á fórmula $$\begin{equation} S_Q(p) = \bigg(k - \frac{h(-p) - 1}{2}\bigg)(4k + 3)\end{equation} \tag{1}$$ onde chamo $S_Q(p)$ á suma dos residuos cadráticos do primo $p$, e $h(-p)$ é o número de clase do primo $p$ negado. Esta fórmula en principio é simple e ten unha represenación similar á dos primos $4k+1$. Digo que en principio é simple pero non é tanto porque parece ser que calcular o número de clase é un tema complicado (embaixo comentarei algo aínda que por aí entro en materia que se me fai difícil)

Por exemplo:

$p=11, k=2, h(-p)=1, S_q(11) = 2*11 = 22.$ (os residuos cadráticos de $11$ son $1,3,4,5,9.$)

$p=71, k=17, h(-p)=7, S_q(71) = 14*71 = 994.$ (os residuos cadráticos de $71$ son $1, 2, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12, 15, 16, 18, 19, 20, 24, 25, 27, 29, 30, 32, 36, 37, 38, 40, 43, 45, 48, 49, 50, 54, 57, 58, 60, 64$.

O que si que conseguimos é relacionar $h(-p)$ e $S_Q(p)$ e por tanto calquera avance no cálculo de unha delas facilitará o cálculo da outra. Despexando o número de clase temos $$ h(-p) = (2k+1) - \dfrac{2S_Q(p)}{p} \tag{2}.$$

Cando editei a fórmula na Oeis non conseguira a proba e apareceu como conxectura, só tiña un cálculo que se confirmaba en todos os primos $4k+3$ que probaba. Agora descubrín unha proba que describo seguidamente:

Proba

Podemos ver en Wolfram Mathworld que a fórmula para o número de clase do discriminante $d$ cando $d \lt 0$ sería: $$h(d) = -\dfrac{w(d)}{|d|} \sum_{r=1}^{|d|-1} \bigg(\frac{d}{r}\bigg)r, \tag{3}$$ onde $w(d)=2$ para todo $d$ distinto de $-2,-3$ e onde $\big(\frac{d}{r}\big)$ é o símbolo de Kronecker.

Agora podemos comprobar que $\big(\frac{-p}{r}\big)=\big(\frac{r}{p}\big)$ para todo primo $p=4k+3$ e así convertimos a fórmula do número de clase nunha fórmula simple que contén o sumatorio dos residuos cadráticos $\big(\frac{r}{p}\big)$.

Pola lei de reciprocidade cadrática temos $\big(\frac{p}{r}\big)\big(\frac{r}{p}\big)=(-1)^{\frac{p-1}{2}\frac{r-1}{2}}$ e por ser función multiplicativa temos que $\big(\frac{-p}{r}\big)=\big(\frac{-1}{r}\big)\big(\frac{p}{r}\big)$.

Tamén temos que $\big(\frac{-1}{r}\big)=1$ se $r=4k+1$ e $\big(\frac{-1}{r}\big)=-1$ se $r=4k+3$.

Para os números pares $\big(\frac{-1}{r}\big)=\big(\frac{-1}{m}\big)$ onde $r=2^{e}m$ sendo $m$ a parte impar e por tanto cumpre as mesmas condicións para $4k+3$ e $4k+1$.

Agora temos $\bigg(\dfrac{-p}{r}\bigg)=\bigg(\dfrac{r}{p}\bigg)$ se e só se $\bigg(\dfrac{-p}{r}\bigg)\bigg(\dfrac{r}{p}\bigg)=1$; por tanto se xuntamos todo deberíamos obter o valor $1$:

$$\begin{equation} \begin{aligned} \bigg(\dfrac{-p}{r}\bigg)\bigg(\dfrac{r}{p}\bigg)&=\bigg(\dfrac{-1}{r}\bigg)\bigg(\dfrac{p}{r}\bigg)\bigg(\dfrac{r}{p}\bigg) \\ &=\bigg(\dfrac{-1}{r}\bigg)(-1)^{\frac{4k+3-1}{2}\frac{r-1}{2}} \\ &=\bigg(\dfrac{-1}{r}\bigg)(-1)^{\frac{r-1}{2}} \\ &= \begin{cases} 1\cdot 1 = 1 & \text{se $r=4k+1$},\\ (-1)\cdot (-1) = 1 & \text{se $r=4k+3$}. \end{cases} \end{aligned} \end{equation} $$ Que era o que queríamos demostrar, para ter a fórmula cos símbolos de Kronecker como residuos e non residuos.

Agora se chamamos $S_N(p)$ á suma dos non residuos e, igual que antes, $S_Q(p)$ á suma dos residuos, a fórmula de $h(-p)$ fica como

$h(-p) = -\dfrac{1}{p} (S_Q(p) - S_N(p))$

pois na fórmula (3) para $p=4k+3$ temos $\sum_{r=1}^{|d|-1} \big(\frac{d}{r}\big)r = \sum_{r=1}^{p-1} \big(\frac{r}{p}\big)r= S_Q(p) - S_N(p).$

Así podemos escribir como $- p \cdot h(-p) = S_Q(p) - S_N(p)$ e tamén temos que $\dfrac{p(p-1)}{2}= S_Q(p) + S_N(p) $.

Sumando ambas as dúas:

$$\begin{equation} \begin{aligned} - p \cdot h(-p)+ \dfrac{p(p-1)}{2}&= 2S_Q(p)\\ - h(-p)+ \dfrac{(p-1)}{2}&= \dfrac{2S_Q(p)}{p}\\ - h(-p)+ \dfrac{(4k+3-1)}{2}&= \dfrac{2S_Q(p)}{p}\\ (2k+1) - h(-p) &= \dfrac{2S_Q(p)}{p}\\ h(-p) &= (2k+1) - \dfrac{2S_Q(p)}{p}\\ \end{aligned} \end{equation} $$

Fin da proba

Con esta proba temos a ecuación $(2)$ e simplemente despexando $S_Q(p)$ temos a ecuación $(1)$.

Atención. Se se queren investigar estas fórmulas para outros números e non saen as contas hai que ter en conta que o discriminante $d$ debe ser fundamental que ás veces pode ser $4p$, por exemplo para $p=-5$ temos $d=-20$ e $h(-p)=2$ que sae da diferenza dos símbolos de Kronecker para $d=20$ que dá $40/20=2$. (En wolframalpha podemos ver Table[KroneckerSymbol[-20,n],(n, 19])).

Algunhas notas

Símbolos de Kronecker, Jacobi e Legendre

O símbolo de Legendre é unha función multiplicativa con valores $\{1, -1, 0\}$ que é un carácter cadrático módulo un número primo impar $p$. O seu valor para un residuo cadrático (non cero) módulo $p$ vale $1$ e para un residuo non cadrático (un ''non residuo'') vale $-1$. O seu valor para cero é $0$.

O símbolo de Jacobi é unha xeneralización para calquera número impar e o símbolo de Kronecker é unha xeneralización para calquera número enteiro.

Por exemplo para $n=7$ os símbolo de Legendre serían $\bigg(\dfrac{1}{7}\bigg)=1, \bigg(\dfrac{2}{7}\bigg)=1, \bigg(\dfrac{3}{7}\bigg)=-1, \bigg(\dfrac{4}{7}\bigg)=1, \bigg(\dfrac{5}{7}\bigg)=-1, \bigg(\dfrac{6}{7}\bigg)=1, \bigg(\dfrac{7}{7}\bigg)=0$, e resultaría cíclico. Así $2$ é residuo cadrático módulo $7$ porque existe un número que elevado ao cadrado ten como residuo o $2$ con módulo $7$, isto é $3^2=9\equiv 2 \pmod{7}$. A representación en forma de fracción do símbolo pode ser confusa pero é a máis usada, tamén se podía representar $(2|7)=1$ e outras formas.

Como se viu na proba para o caso de primo $p=4k+3$ temos que o símbolo de Kronecker de $(-p|n)$ coincide co de Legendre de $(p|n)$, unha sorte de coincidencia que se consegue dando a volta e negando o caso habitual que sería o residuo dun número $n$ módulo un primo $p$, $(n|p)$.

Número de clase

Vou traducir directamente do documento de Mohammad Behzad Kang, MAT 7410 (Advanced Algebra II). The Class Number.

Definición 1 . Un corpo numérico (ou corpo numérico alxébrico) $F$ é unha extensión finita do corpo $Q$. Como tal, $F$ pódese ver como un espazo vectorial de dimensión finita sobre $Q$, con grao finito $[F : Q]$ sobre $Q$.

Se $F$ ten grao $2$ sobre $Q$, $F$ chámase corpo cadrático. Exemplos de corpos cadráticos son $Q(\sqrt{7}),Q(\sqrt{8})=Q(\sqrt{2}), Q(ω) = Q(\sqrt{−3})$, onde $ω$ é unha raíz primitiva cúbica da unidade, e $Q(\sqrt{−5})$. Todo corpo cadrático pode se escribir da forma $Q(d)$, onde $d \ne 0, 1$ é un enteiro libre de cadrados. Se $d \lt 0, Q(\sqrt{d})$ chámase corpo cadrático imaxinario, e se $d \gt 0, Q(\sqrt{d})$ chámase corpo cadrático real.

Se $F$ ten grao $3$ sobre $Q, F$ sería un corpo cúbico. Polo teorema do elemento primitivo, calquera corpo cúbico pode ser escrito da forma $Q(\mathfrak{a})$ para algún $\mathfrak{a} \in F$ tal que o polinomio mínimo de $\mathfrak{a}$ sobre $Q$ ten grao $3$. Por examplo $Q(\sqrt[3]{2})$ e $Q(\sqrt[3]{5})$.

Máis xeralmente, se $f(x)$ é un polinomio irredutíbel de grao $n$ sobre $Q$, daquela $F = Q[x]/(f(x))$ é un corpo numérico $n$ sobre $Q$. Polo teorema do elemento primitivo, $F$ pódese escribir da forma $Q(\mathfrak{a})$ para algún $\mathfrak{a} \in F$ tal que o polinomio mínimo de $\mathfrak{a}$ ten grao $n$ sobre $Q$.

Definición 2. O anel de enteiros $\mathcal{O}_K$ dun corpo numérico $K$ é o subanel de $K$ que consiste en enteiros alxébricos en $K$. É dicir, $\mathcal{O}_K$ é o conxunto de elementos $\alpha \in K$ tal que son unha raíz dun polinomio mónico en $\mathbb{Z}[x]$. Como tal, $\alpha \in K$ pertencerá a $\mathcal{O}_K$ se o seu polinomio mónico mínimo sobre $\mathbb{Q}$ está en $\mathbb{Z}[x]$. Estes elementos tamén se chaman elementos enteiros de $K$ sobre $\mathbb{Z}$, formando o peche de enteiros de $\mathbb{Z}$ en $K$, que contén a $\mathbb{Z}$ como un subanel. $\mathcal{O}_K$ pode verse como un módulo $\mathbb{Z}$ xerado infinitamente cunha base de enteiros $b_1; b_2; \ldots; b_n \in \mathcal{O}_K$ tal que calquera elemento en $\mathcal{O}_K$ pode escribirse como unha combinación linear de elementos de base con coeficientes en $\mathbb{Z}$.

Definición 3: Número de clase . O grupo de clases (a miúdo chamado grupo de clases de ideais para distinguilo de grupo de clases de formas) dun corpo numérico $K$ (ou de $\mathcal{O}_K$) é o grupo cociente $Cl_K$ (ou $Cl_{\mathcal{O}_K}$ ou $Cl(K)$) dado por $Cl_K$ = (ideais fraccionarios de $\mathcal{O}_K$)/(ideais fraccionarios principais de $\mathcal{O}_K$). A orde do grupo de clases chámase número de clase de K. ([12], Definición 12.9)

É importante ter en conta que o número de clase dun corpo numérico K é sempre finito. Os números de clase estúdanse normalmente no contexto dun corpo numérico, que é o noso foco principal. No entanto, pódese considerar o número de clase dun dominio xeral de Dedekind. .

Bibliografía

Steven Finch, Class Number Theory

Mohammad Behzad Kang, MAT 7410 (Advanced Algebra II). The Class Number

[12] Kimball Martin. Prime Ideals.

Timur Akman-Duffy THE CLASS NUMBER THEOREM

Class Number (MathWorld)

Residuos cadráticos (Wikipedia)

símbolo de Legendre

Wolframalpha

sábado, 22 de novembro de 2025

Sábese se unha sucesión pode ser xerada por un polinomio?

 por Andrés Ventas

Esta entrada vén motivada por un problema proposto polo grupo Sementeira da Facultade de Matemáticas da USC no seu concurso de problemas que se atopa na web Búscase solución 2025-2026.

Un problema da primeira xornada indica: $ \newcommand{\N}{\mathbb{N}} \newcommand{\R}{\mathbb{R}} \newcommand{\fa}[2]{\rlap{#1}\rule[9pt]{#2}{0.8pt}} \newcommand{\fd}[2]{\rlap{#1}\rule[-3pt]{#2}{0.8pt}} $

Sexan $C_n= \dfrac{1}{n+1}\displaystyle\binom{2n}{n}, \forall n \in \N$, o n-ésimo número de Catalan e $P(x)$ un polinomio con coeficientes reais. Proba que é imposible que $P(k)=C_{n(k)} ,\forall k \in \N$, onde ${C_{n(k)}:k \in \N}$ é unha colección infinita numerable de números de Catalan.

-------------------------------------

Como todos os números de Catalan cumpren que $ C_{n+1} - C_{n} > C_{n}, \ n \ge 2$, se probamos que esa condición non a poden cumprir as sucesión polinómicas daquela estará probado o problema.

Unha condición necesaria e suficiente para que unha sucesión estea xerada por un polinomio está relacionada con un resultado das diferenzas finitas:

Supoñamos que $f:\N \rightarrow \R$ é unha sucesión. Entón $f$ é un polinomio se e só se existe $i$ tal que $\forall n, \ \Delta_n^i(f)=0$, onde $\Delta_n^i(f)=\Delta_{n+1}^{i-1}(f)−\Delta_n^{i-1}(f)$.

A fórmula para obter $n$ termos dunha sucesión $f(n)$ a partir das súas diferenzas finitas, independentemente da sucesión ser polinómica, é:

$f(n+1) = \displaystyle\sum_{k=0..n} \displaystyle\binom{n}{k} b_k$ onde os $b_k$ son os primeiros coeficientes das $k$ diferenzas finitas, $b_k=\Delta_0^k$. (ver exemplo embaixo).

Voume referir a sucesións polinómicas en vez de sucesións xeradas por un polinomio, máis moitas veces fálase de polinomial sequences noutro sentido que sería o de sucesións de distintos polinomios, como por exemplo os polinomios de Chebyshev.

Para a seguinte proposición e a demostración imos considerar un polinomio $p(n) = a_k n^k + a_{k-1} n^{k-1} + \cdots + a_0$ onde $a_k \gt 0$. Para polinomios con $a_k \lt 0$ habería que trocar as desigualdades $\lt$ por $\gt$ e viceversa, $\gt$ por $\lt$.

Proposición

Dada unha sucesión infinita numerábel $f: \N \rightarrow \R$, se existe $i$ tal que para todo $n>i, f(n+1) - f(n) > f(n),$ daquela $f$ non é un polinomio.

Proba 1 da proposición

Dado un polinomio $f(n)=a_k n^k + a_{k-1} n^{k-1} + \ldots + a_0$ temos que:

$\begin{equation*} \begin{aligned} f(n+1) - f(n) &= a_k (n+1)^k + a_{k-1} (n+1)^{k-1} + \ldots a_0 - (a_k n^k + a_{k-1} n^{k-1} + \ldots + a_0) \\ &= a_k n^k + a_k \displaystyle\binom{k}{1} n^{k-1} + a_{k-1} n^{k-1} + \\ & + a_k \displaystyle\binom{k}{2} n^{k-2} + a_{k-1} \displaystyle\binom{k-1}{1} n^{k-2} + a_{k-2} n^{k-2} + \ldots + a_k + \ldots + a_1 + a_0 \\ & - a_k n^k + a_{k-1} n^{k-1} + \ldots + a_0 \\ &= b_{k-1} n^{k-1} + b_{k-2} n^{k-2} + \ldots + b_0. \end{aligned} \end{equation*}$

onde os $b_k$ son os coeficientes agrupados das potencias $n^k$.

Así temos que a partir dun $i$ suficientemente grande, para $n>i$ temos $ \ b_{k-1} n^{k-1} + b_{k-2} n^{k-2} + \ldots + b_0 \lt a_k n^k + \ldots$

Por tanto por contradición unha sucesión onde cada par de termos consecutivos a partir dun $i$ dan unha resta superior ao menor do par non pode ser polinómica.

Proba 2 da proposición

Supomos que a sucesión cumpre a condición necesaria e suficiente das diferenzas finitas e por tanto existe un $k=i$ a partir do que as diferenzas son $0$.

Calculamos os elementos $n$ e $n+1$ da sucesión $f(n)$ mediante os valores dados polas diferenzas finitas que por tanto serán constantes ata ese $k=i$ e $0$ a partir de $k=i+1$, temos:

$f(n) = b_0 \binom{n}{0} + b_1 \binom{n}{1} + b_2 \binom{n}{2} + \ldots b_i \binom{n}{i}.$

$f(n+1) = b_0 \binom{n+1}{0} + b_1 \binom{n+1}{1} + b_2 \binom{n+1}{2} + \ldots b_i \binom{n+1}{i}.$

Restando ambas as dúas:

$\Delta_n^1 = f(n+1) - f(n) = \sum_{k=0}^{i} b_k \bigg( \displaystyle\binom{n+1}{k} - \displaystyle\binom{n}{k}\bigg)=\sum_{k=0}^{i} b_k \dfrac{k\cdot n^{\fd{(k-1)}{25pt}}}{k!}.$

Sendo $n^{\fd{(i-1)}{25pt}}$ o factorial descendente e os $b_k$ os primeiros valores das $k$-ésimas diferenzas.

A partir dun $n>2i$ esa resta $f(n+1) - f(n)$ é menor que $f(n)$ pois cada termo un a un é menor que o pequeno da resta, isto é, para todo termo $k$-ésimo do sumatorio binomial, que denominamos $f(k,n)$, temos:

$f(k,2i+1) - f(k,2i)= b_k \bigg( \displaystyle\binom{n+1}{k} - \displaystyle\binom{n}{k}\bigg)= b_k \dfrac{k\cdot n^{\fd{(k-1)}{25pt}}}{k!}$

Para $k>i, f(k,n)=0$ e para $k \le i$ sendo $2i \le n$ (para que só sumen os termos binomiais por debaixo ou igual ao binomial central) cada termo cumpre:

$b_k \dfrac{k\cdot n^{\fd{(k-1)}{25pt}}}{k!} \le b_k \dfrac{ n^{\fd{(k)}{15pt}}}{k!} = b_k \dfrac{(n-k+1) n^{\fd{(k-1)}{25pt}}}{k!}$

pois para $k \lt n/2$ temos que $k \lt n-k+1$.

En conclusión, para todo sumando do sumatorio a resta é menor que o elemento pequeno, e por tanto a resta dos sumatorios tamén é menor $f(2i+1) - f(2i) \lt f(2i).$

Por tanto por contradición unha sucesión onde cada par de termos consecutivos a partir dun $i$ dan unha resta superior ao menor do par non se pode xerar mediante un polinomio.

Condición suficiente mais non necesaria

A proposición dá unha condición suficiente para NON ser unha sucesión polinómica. É necesaria? non. Pode haber sucesións con todos os elementos con diferenza menor que o pequeno dos dous consecutivos, e que aínda así non se poden representar por un polinomio. As típicas deste caso son as recorrentes, en concreto a sucesión de Fibonnacci onde as diferenzas dos elementos consecutivos forma reiteradamente a mesma sucesión e nunca chega a cero.

E para que queremos unha condición só suficiente se xa tíñamos unha condición necesaria e suficiente coas diferenzas? porque a condición das diferenzas que chegan a cero é por si soa inefectiva. Cantas diferenzas calculamos 3000, 15000? Se non chegamos a cero haberá que atopar outra regra que nos indique que nunca vai ser cero, por exemplo un padrón nos elementos cero das diferenzas. Polynomial representing a sequence of integers.

Para os números de Catalan:

$\begin{equation*} \begin{aligned} & f(n+1) - f(n) \lt f(n); \\ &\dfrac{1}{n+2} \displaystyle\binom{2n+2}{n+1} - \dfrac{1}{n+1} \displaystyle\binom{2n}{n} > \dfrac{1}{n+1} \displaystyle\binom{2n}{n}; \\ &\dfrac{(2n+2)^{\fd{n}{10pt}}}{(n+1)!} - \dfrac{(2n)^{\fd{n}{10pt}}}{(n+1)!} > \dfrac{(2n)^{\fd{n}{10pt}}}{(n+1)!}; \\ &(2n+2)(2n+1) (2n)^{\fd{n-2}{25pt}} - (2n)^{\fd{n-2}{25pt}} (n+2)(n+1) > (2n)^{\fd{n-2}{25pt}} (n+2)(n+1); \\ &(2n+2)(2n+1) > 2(n+2)(n+1); \\ & 2n+1 > n+2. \\ \end{aligned} \end{equation*} $

Exemplo curto con números:

$C_5 - C_4 = 42 - 14 = \dfrac{1}{6}\displaystyle\binom{10}{5} - \dfrac{1}{5}\displaystyle\binom{8}{4} = \dfrac{10 \cdot 9 \cdot 8 \cdot 7 \cdot 6}{6 \cdot 5!} - \dfrac{8 \cdot 7 \cdot 6 \cdot 5}{ 5!};$

$(10 \cdot 9 - 6 \cdot 5) 8 \cdot 7 > 8 \cdot 7 \cdot 6 \cdot 5; $

$10 \cdot 9 > 2 \cdot 6 \cdot 5; \quad 9 > 6. $

Este exemplo fai pensar nun corolario da proposición:

Corolario

Se unha sucesión $(a_n)$ a partir dun determinado elemento $i$, para todo $i > n, a_{n+1} - a_{n} > a_n$, daquela calquera subsucesión infinita dela $(b_n)$, aínda que estea desordenada, non pode ser xerada por un polinomio.

Proba do corolario

Para todo $i > n, a_{n+1} - a_{n} > a_n$ implica $ a_{n+1} > 2 a_n$ e por tanto $ a_{n+h} > 2^h a_n$. Como non se pode obter unha subsucesión infinita con todos os elementos en orde inversa sempre haberá polo menos dous elementos $a_p, a_q, p \lt q,$, consecutivos na subsucesión, que cumpren $a_q - a_p > (2^{q-p}-1) a_p > a_p$, por tanto na subsucesión temos $a_p=b_n; \ a_q=b_{n+1}; \ b_{n+1}-b_{n} > b_n$; contradicindo as demostracións da proposición que indican que a partir de determinado $i$ para todo $n,\ b_{n+1}-b_{n} \lt b_n$.

Exemplos numéricos de sucesións polinómicas

$p(x)= 2x^2 + 5x + 1$ para $x=0, 1, 2, 3, \ldots$ temos $a_n={1, 8, 19, 34, 53, 76, \ldots}$

Diferenzas:

$\Delta^0 = 1, 8, 19, 34, 53, 76, \ldots$

$\Delta^1 = 7, 11, 15, 19, 23, \ldots$ A partir do terceiro elemento as diferenzas son menores que o elemento pequeno. Iso é condición necesaria, non suficiente.

$\Delta^1 = 4, 4, 4, 4, \ldots$

$\Delta^2 = 0, 0, 0, \ldots$ Todas as diferenzas cero: condición necesaria e suficiente.

E agora calculamos a sucesión usando as diferenzas obtidas:

$a_0 = 1 \binom{0}{0} = 1.$

$a_1 = 1 \binom{1}{0} + 7 \binom{1}{1}= 8.$

$a_2 = 1 \binom{2}{0} + 7 \binom{2}{1} + 4 \binom{2}{2}= 1 + 14 + 4=19.$

$a_3 = 1 \binom{3}{0} + 7 \binom{3}{1} + 4 \binom{3}{2}= 1 + 21 + 12=34.$

$a_4 = 1 \binom{4}{0} + 7 \binom{4}{1} + 4 \binom{4}{2}= 1 + 28 + 4\cdot 6=53.$

$a_5 = 1 \binom{5}{0} + 7 \binom{5}{1} + 4 \binom{5}{2}= 1 + 35 + 4\cdot 10=76.$

$\ldots$

Vemos que a partir do elemento $a_2$ todos os coeficientes $b_k$ son iguais ($1, 7, 4$) e só varían os binomiais, e afinando máis só varían os números superiores dos binomiais.

$x^5 + 3x +4$ para $x \in \N$ dá ${4, 8, 42, 256, 1040, 3144, 7798, 16832, 32796, 59080, 100034, \ldots}$ e vemos que para $n=6; 16832 - 7798 = 9034$ (onde a diferenza segue a ser maior que $a_n$) mais para $n=7; 32796 - 16832 = 15964$ (menor que $a_n=16832$) e xa temos $a_{n+1} - a_n \lt a_n$ no resto da sucesión.

Na OEIS, sucesión A001006: Motzkin numbers, temos a fórmula por diferenzas dos números de Catalan cando comezan por $n=1$:

$C_n=1, 2, 5, 14, 42, 132, 429, \ldots$

$1, 3, 9, 28, 90, 297, \ldots$

$2, 6, 19, 62, 207, \ldots$

$4, 13, 43, 145, \ldots$

$9, 30, \ldots$

$\ldots$

E agora copiado co mesmo formato de texto da OEIS:

Catalan(n+1) = Sum_{k=0..n} binomial(n,k)*a(k). E.g.: 42 = 1*1 + 4*1 + 6*2 + 4*4 + 1*9. - Doron Zeilberger, Mar 12 2015.

Tamén na OEIS, sucesión A005043, Riordan numbers. O primeiro elemento das distintas diferenzas é o que lle chaman "trasformación binomial inversa", pois a transformación binomial (directa) sería precisamente a de obter os números de Catalan a partir desta secuencia. Serían as diferenzas contando un elemento máis da secuencia anterior, isto é, comezando os números de Catalan por $n=0, C_n=1, 1, 2, 5, 14, 42, \ldots$ e por tanto $\Delta_0^n= 1, 0, 1, 1, 3, 6, 15, 36, \ldots$

Inverse binomial transform of A000108 (Catalan numbers). - Philippe Deléham, Oct 20 2006

Exemplo: $42 = 1*1 + 5*0 + 10*1 + 10*1 + 5*3 + 1*6$.

Bibliografía

Búscase solución 2025-2026.

Diferenzas finitas

Polynomial representing a sequence of integers.

A001006 Motzkin numbers.

sábado, 1 de novembro de 2025

Números de Catalan (A000108) e triángulo de Narayana (A001263)

 por Andrés Ventas

$\newcommand{\tei}[1]{\lceil #1 \rceil} \newcommand{\teib}[1]{\Big\lceil #1 \Big\rceil} \newcommand{\teig}[1]{\Bigg\lceil #1 \Bigg\rceil} \newcommand{\fa}[2]{\rlap{#1}\rule[9pt]{#2}{0.8pt}} \newcommand{\fd}[2]{\rlap{#1}\rule[-3pt]{#2}{0.8pt}}$ Esta entrada é un entretenemento numérico que xorde de botar unha ollada ás secuencias da OEIS A000108 Catalan numbers e OEIS A001263 Triangle of Narayana numbers.

Imos ver como se obteñen a partir dunha serie hiperxeométrica e unha fracción continua teito.

Recollendo o que se comenta na wikipedia (Catalan number) temos que se calculan como $C_{n}=\dfrac{1}{n+1}\displaystyle\binom{2n}{n}= \dfrac{(2n)!}{(n+1)!n!}$ dando lugar á secuencia:

$1, 1, 2, 5, 14, 42, 132, 429, 1430, 4862, 16796, 58786, \ldots$

Teñen varias interpretacións combinatorias como por exemplo ser o número de particións non cruzadas dun conxunto de $n$ elementos.

Aquí partición non cruzada defínese como:

Sexa $n$ un número natural e $P = \{B_1,\dots,B_k\}$ unha partición do conxunto $\{1,\dots,n\}$. Dise que esta partición é non cruzada se para todo $i \neq j$, os bloques $B_i$ e $B_j$ non se cruzan, é dicir, para todo $a,b \in B_i; \ c,d \in B_j,$ non é certo que $a \lt c \lt b \lt d$.

Por exemplo, $\{ \{1,2\}, \{3,4\} \}$ é unha partición sen cruzamento para $n=4$ pero $\{\{1,3\}, \{2,4\}\}$ non o é.

Números de Catalan xerados mediante unha función hiperxeométrica

Na páxina Wolfran Mathworld Catalan Number aparece que os números ce Catalan pódense obter mediante a función hiperxeométrica $_2F_1(1-n, -n; 2; 1)$, imos botar contiñas:

$ \begin{align} C_n={}_2F_1(1-n, -n; 2; 1) &= \sum_{k=0}^{\infty}\dfrac{(1-n)^{\fa{k}{7pt}}(-n)^{\fa{k}{7pt}}}{2^{\fa{k}{7pt}}k!}z^k; \\ &= 1 + \dfrac{(1-n)(-n)}{2}+ \dfrac{(1-n)(2-n)(-n)(1-n)}{2\cdot 3 \cdot 2!} + \\ & \quad\quad + \dfrac{(1-n)(2-n)(3-n)(-n)(1-n)(2-n)}{2\cdot 3 \cdot 4 \cdot 3!} + \\ & \quad\quad + \dfrac{(1-n)(2-n)(3-n)(4-n)(-n)(1-n)(2-n)(3-n)}{5! \cdot 4!} + \cdots \\ \end{align} $

E coidado aquí co símbolo de Pochhammer porque existe un lío de nomenclatura precisamente por mor das series hiperxeométricas. Os parámetros das series hiperxeométricas son factoriais ascendentes pero escríbense tradicionalmente co índice abaixo: $(a)_n$ sería $ a(a+1)(a+2) \cdots (a+n-1)$ e cando necesitas usar na mesma fórmula factoriais ascendentes con descendentes non fica claro como representar os descendentes. Así que aquí vou usar o subliñado e sobreliñado de Donald Knuth $x^{\fd{k}{7pt}}=x(x-1)(x-2)\cdots (x-(k-1))$ para o factorial descendente e $x^{\fa{k}{7pt}}=x(x+1)(x+2)\cdots (x+k-1)$ para o factorial ascendente.

O último parámetro é $z=1$. Tendo en conta que as series hiperxeométricas rematan cando $a$ ou $b$ son números enteiros non positivos, e por tanto aquí remataría cando un termo $a - n$ faise cero, temos para cada $n$:

$ \begin{align} n=0; C_0 &= 1 + \dfrac{1\cdot 0}{2}= 1;\\ n=1; C_1 &= 1 + \dfrac{0\cdot -1}{2}= 1;\\ n=2; C_2 &= 1 + \dfrac{-1\cdot -2}{2} + \dfrac{0\cdot -1}{6\cdot 2}= 1 + 1 = 2;\\ n=3; C_3 &= 1 + \dfrac{-2\cdot -3}{2} + \dfrac{(-2)(-1)(-3)(-2)}{6\cdot 2}= 1 + 3 + 1 = 5;\\ n=4; C_4 &= 1 + \dfrac{-3\cdot -4}{2} + \dfrac{(-3)(-2)(-4)(-3)}{6\cdot 2} \\ & \quad\quad + \dfrac{(-3)(-2)(-1)(-4)(-3)(-2)}{24\cdot 6}= 1 + 6 + 6 + 1 = 14;\\ n=5; C_5 &= 1 + \dfrac{-4\cdot -5}{2} + \dfrac{(-4)(-3)(-5)(-4)}{6\cdot 2} + \dfrac{(-4)(-3)(-2)(-5)(-4)(-3)}{24\cdot 6} \\ & \quad\quad + \dfrac{(-4)(-3)(-2)(-1)(-5)(-4)(-3)(-2)}{120\cdot 24} = 1 + 10 + 20 + 10 + 1 = 42;\\ &\cdots \end{align} $

E vemos que os sumandos van formando os valores do triángulo de Narayana.

Como o triángulo de Narayana comeza con $k=1$ e aquí os sumandos comezan en $k=0$ e a maiores $(1-n){^\fa{k-1}{15pt}} (-n)^{\fa{k-1}{15pt}} = (n-1)^{\fd{k-1}{15pt}} \ n^{\fd{k-1}{15pt}},$ daquela temos que os coeficientes do triángulo de Narayana poden definirse como $N(n,k) = \dfrac{(n-1)^{\fd{k-1}{15pt}} \ n^{\fd{k-1}{15pt}}}{k!(k-1)!}$ e isto coincide coa fórmula usual dos coeficientes do triángulo de Narayana:

$ \begin{align} C_n &= \dfrac{1}{n}\displaystyle\binom{n}{k} \displaystyle\binom{n}{k-1} \\ &= \dfrac{1}{n} \cdot \dfrac{n^{\fd{k}{7pt}}}{k!} \cdot \dfrac{n^{\fd{k-1}{15pt}}}{(k-1)!} \\ &= \dfrac{(n-1)^{\fd{k-1}{15pt}} \ n^{\fd{k-1}{15pt}}}{k!(k-1)!}. \end{align} $

Números de Catalan xerados mediante unha fracción continua

Imos ampliar ampliar a fórmula da entrada de retallos Relación entre series infinitas, fraccións continuas teito e constantes. Series hiperxeométricas. Final. para recoller tamén a fórmula dos converxentes:

Para a suma $S=\frac{1}{u_0}+\frac{1}{u_0 u_1}+\frac{1}{u_0 u_1 u_2}+\cdots $

Se pasamos a unha $fctx$ temos: $ S^{-1}= \teig{ \begin{matrix} - & u_0 & u_1 & u_2 & u_3 &\ldots\\ u_0 & u_1 + 1 & u_2 + 1 & u_3 + 1 & u_4 + 1 & \ldots \end{matrix} }$

Os converxentes da inversa da fracción continua serían $B_i/A_i$. $ S^{-1}= \teig{ \begin{matrix} A_i & 1 & u_0 & u_0 (u_1+1) - u_0 =u_0u_1 & u_2 u_1 u_0 + u_1 u_o - u_1 u_0 = u_2 u_1 u_0 &\ldots \\ B_i & 0 & 1 & u_1 + 1 & (u_1 + 1)(u_2+1) - u_1 = u_2(u_1 + 1) +1 & u_3 (u_2(u_1 + 1)+1) + 1 & \ldots \end{matrix} }$

Observamos outra forma de expresar os $B_i$, por exemplo $u_3 (u_2(u_1 + 1)+1) + 1=u_3 u_2u_1 + u_3u_2 + u_3 +1$.

Por tanto $A_i= \prod_{j=0}^{i}u_j; \quad B_i = \big(\sum_{k=1}^{i} \prod_{j=k}^{i}u_j \big) + 1.$

E aquí perden a súa maxia as fraccións continuas teito xeneralizadas pois se realizamos esta suma do xeito tradicional e sen simplificar temos un resultado cuspidiño:

$S=\frac{1}{u_0}+\frac{1}{u_0 u_1}+\frac{1}{u_0 u_1 u_2}+\cdots = \frac{u_1 + 1}{u_0 u_1} + \frac{1}{u_0 u_1 u_2}+\cdots = \frac{u_2(u_1 + 1)+1}{u_0 u_1 u_2} +\cdots$

No noso caso partindo da función hiperxeométrica

$ \begin{align} C_n={}_2F_1(1-n, -n; 2; 1) &= 1 + \dfrac{(1-n)(-n)}{2}+ \dfrac{(1-n)(2-n)(-n)(1-n)}{2\cdot 3 \cdot 2!} + \\ & \quad\quad + \dfrac{(1-n)(2-n)(3-n)(-n)(1-n)(2-n)}{2\cdot 3 \cdot 4 \cdot 3!} + \\ & \quad\quad + \dfrac{(1-n)(2-n)(3-n)(4-n)(-n)(1-n)(2-n)(3-n)}{5! \cdot 4!} + \cdots \\ \end{align} $

Temos $u_0=1, u_1=\dfrac{2}{(1-n)(-n)}, u_2=\dfrac{3 \cdot 2}{(2-n)(1-n)}, u_3=\dfrac{4 \cdot 3}{(3-n)(2-n)}, u_4=\dfrac{5 \cdot 4}{(4-n)(3-n)},\cdots;$

Imos botar contas para $n=4$ e $n=5$:

Para $n=4$

$ \begin{align} & u_0=1; u_1=\dfrac{1}{6}; u_2=1; u_3= 6. \\ A_3 &= 1\cdot \dfrac{1}{6} \cdot 1 \cdot 6 = 1. \\ B_3 &= \dfrac{1}{6} \cdot 1 \cdot 6 + \cdot 1 \cdot 6 + 6 + 1= 1 + 6 + 6 + 1 = 14. \\ \end{align} $

Para $n=5$

$ \begin{align} & u_0=1; u_1=\dfrac{1}{10}; u_2=\dfrac{1}{2}; u_3=2; u_4= 10. \\ A_4 &= 1\cdot \dfrac{1}{10} \cdot \dfrac{1}{2} \cdot 2 \cdot 10 = 1. \\ B_4 &= \dfrac{1}{10} \cdot \dfrac{1}{2} \cdot 2 \cdot 10 + \dfrac{1}{2} \cdot 2 \cdot 10 + \cdot 2 \cdot 10 + 10 +1 = 1 + 10 + 20 + 10 + 1 = 42. \\ \end{align} $

E pouco máis que agregar, todo cadra despois de botar contas de diversos xeitos.

sábado, 18 de outubro de 2025

Relación entre os números de Stirling e os números harmónicos xeneralizados

 por Andrés Ventas

O motivo desta entrada vén determinado pola entrada Relación entre series infinitas, fraccións continuas teito e constantes. Series hiperxeométricas. Final. onde se podía ver que a función zeta de Riemann $\zeta(s)$ podía expresarse como un límite dunha fracción entre unha suma simple de números de Stirling do primeiro tipo e $n!^s$.

Para chegar ás identidades das relacións dos números de Stirling cos números harmónicos xeneralizados (que no límite son as funcións zeta de Riemmann) e obter unha proba sinxeliña, imos introducir cinco conceptos previos: as identidades de Newton, os propios números de Stirling do primeiro tipo, os números harmónicos xeneralizados, os polinomios exponenciais de Bell e a fórmula exponencial dunha serie formal de potencias.

As identidades de Newton

(Todo o seguinte está tomado case integramente da wikipedia en inglés Newton's identities)

Chamamos $p_k(x_1, \ldots, x_n) = \sum_{i=1}^n x_i^k = x_1^k+\cdots+x_n^k$ isto é, os polinomios $p_k$ son o sumatorio das $n$ variábeis $x_n$ elevadas á potencia $k$.

Chamamos $e_k(x_1, \ldots, x_n)$ aos polinomios simétricos elementais:

$ \begin{align} e_0(x_1, \ldots, x_n) &= 1,\\ e_1(x_1, \ldots, x_n) &= x_1 + x_2 + \cdots + x_n,\\ e_2(x_1,\ldots,x_n) &= \sum_{1 \leq i \lt j \leq n}x_ix_j,\\ &\;\;\vdots \\ e_n(x_1, \ldots, x_n) &= x_1 x_2 \cdots x_n,\\ \end{align} $

Como exemplo $e_2$ sería a suma de todos os produtos posíbeis con índices distintos das $n$ variábeis $x_i$ de dúas en dúas, por exemplo $e_2(x_1, x_2, x_3) = x_1 x_2 + x_1 x_3 + x_2 x_3 $.

Simplificando a escrita un bocadiño sen escribir as variábeis temos as identidades de Newton:

$\begin{align} e_1 &= p_1,\\ 2e_2 &= e_1p_1-p_2 = p_1^2-p_2,\\ 3e_3 &= e_2p_1 - e_1p_2 + p_3 = \tfrac{1}{2} p_1^3-\tfrac{3}{2}p_1p_2+p_3,\\ 4e_4 &= e_3p_1 - e_2p_2 + e_1p_3 - p_4 = \tfrac{1}{6}p_1^4 - p_1^2p_2 + \tfrac{4}{3}p_1p_3+\tfrac{1}{2}p_2^2-p_4,\\ \ldots \end{align}$

Imos detallar un exemplo simple: $\begin{align} e_1 (x_1, x_2, x_3) p_1(x_1, x_2, x_3) &= x_1^2 + x_1 x_2 + x_1 x_3 + x_2 x_1 + x_2^2 + x_2 x_3 + x_3 x_1 + x_ 3 x_1 + x_3^2\\ &= x_1^2 + x_2^2 + x_3^2 + 2 x_1 x_2 + 2 x_1 x_3 + 2 x_2 x_3 \\ &= p_2 + 2e_2. \\ \end{align}$

Por tanto $2e_2 = e_1 p_1 - p_2$ e substituíndo a primeira ecuación $e_1=p_1$ temos $2e_2 =p_1^2-p_2$.

e agora interésanos escribilas sen fraccións multiplicando en ambos os lados polo denominador maior

$\begin{align} e_1 &= p_1,\\ 2 e_2 &= e_1p_1-p_2 = p_1^2-p_2,\\ 3! e_3 &= e_2p_1 - e_1p_2 + p_3 = p_1^3-3 p_1p_2+ 2p_3,\\ 4! e_4 &= e_3p_1 - e_2p_2 + e_1p_3 - p_4 = p_1^4 - 6 p_1^2p_2 + 8p_1p_3+ 3 p_2^2- 6p_4,\\ \ldots \end{align}$

e tamén nos interesa poñer os $p_i$ en función dos $e_i$, para iso imos substituíndo cadansúa ecuación comezando pola primeira e baseandose nos resultados das anteriores: $\begin{align} p_1 &= e_1,\\ p_2 &= e_1 p_1 - 2e_2 = e_1^2 - 2e_2,\\ p_3 &= e_1 p_2 - e_2 p_1 + 3e_3 = e_1^3-3e_1e_2+3e_3,\\ p_4 &= e_1 p_3 - e_2 p_2 + e_3 p_1 - 4e_4 = e_1^4 - 4e_1^2 e_2 + 4e_1 e_3 + 2e_2^2 - 4e_4, \\ & {}\ \ \vdots \end{align}$

Isto vén a conto de que como as $p_i$ son potencias, se as estendemos ao infinito e as relacionamos facilmente cos recíprocos dos naturais (cousa que imos ver máis adiante) teremos unhas ecuacións que servirían tamén para a función zeta.

Os números de Stirling do primeiro tipo

(Todo o seguinte está tomado case integramente da wikipedia en inglés Stirling numbers of the first kind)

Imos ver dous xeitos de definir os números de Stirling do primeiro tipo:

(1) Como coeficientes da expansión do factorial descendente (ou ascendente se prescindimos do signo)

Os números de Stirling do primeiro tipo $s(n,k)$ son os coeficientes na expanxión do factorial descendente $(x)_n = x(x-1)(x-2)\cdots(x-n+1)$ en potencias da variábel $x$, isto é, $$(x)_n = \sum_{k=0}^n s(n,k) x^k,$$

Por exemplo, $(x)_3 = x(x-1)(x - 2) = x^3 - 3x^2 + 2x$, de onde obtemos os valores $s(3, 3) = 1$, $s(3, 2) = -3$ e $s(3, 1) = 2$.

Se os consideramos sen signo podemos obtelos mediante o factorial ascendente $x^{(n)} = x(x+1)\cdots(x+n-1)=\sum_{k=0}^n \left[{n\atop k}\right] x^k$.

(2) Definición mediante permutacións: Posteriormente, descubriuse que os valores absolutos $|s(n,k)|$ destes números son iguais ao número de certo tipo de permutacións. Estes valores absolutos, que se coñecen como números de Stirling sen signo do primeiro tipo, adoitan denotarse $c(n,k)$ ou $\left[{n\atop k}\right]$. Pódense definir directamente como o número de permutacións de $n$ elementos con $k$ ciclos disxuntos.

Por exemplo, das $3! = 6$ permutacións de tres elementos, hai unha permutación con tres ciclos (a permutación de identidade, dada na notación dunha liña por $123$ ou na notación de ciclo por $(1)(2)(3)$), tres permutacións con dous ciclos ($132 = (1)(23)$, $213 = (12)(3)$ e $321 = (13)(2)$) e dúas permutacións cun ciclo ($312 = (132)$ e $231 = (123)$). Polo tanto, $\left[{3\atop 3}\right] = 1$, $\left[{3\atop 2}\right] = 3$ e $\left[{3\atop 1}\right] = 2$. Pódese ver que estes coinciden cos cálculos alxébricos previos de $s(n, k)$ para $ n = 3$.

Como se verá máis adiante, postos en forma de triángulo pódense obter mediante a recorrencia

$\left[{n+1\atop k}\right] = n \left[{n\atop k}\right] + \left[{n\atop k-1}\right]$ para $k > 0$, tendo en conta que $\left[{0\atop 0}\right] = 1 \quad\mbox{e}\quad \left[{n\atop 0}\right]=\left[{0\atop n}\right]=0$ para $n>0$.

Os números harmónicos xeneralizados

A serie harmónica é a serie dos recíprocos dos números naturais. Os números harmonicos $H_n$ son as sumas parciais desa serie ata o elemento $n$, por exemplo $H_3=\tfrac{1}{1}+\tfrac{1}{2}+\tfrac{1}{3}=\tfrac{11}{6}$. Por tanto $H_n= 1+\frac{1}{2}+\frac{1}{3}+\cdots+\frac{1}{n} =\sum_{k=1}^n \frac{1}{k}$.

A serie harmónica xeneralizada é a serie dos recíprocos dos números naturais elevados a algunha potencia $H_{n}^{(m)}=\sum_{k=1}^n \frac{1}{k^m}$. Por exemplo $H_{4}^{(3)}=1+\frac{1}{2^3}+\frac{1}{3^3}+\frac{1}{4^3}=\frac{16280}{13824}$.

Cando $n$ tende a infinito estas series correspóndense coa función zeta de Riemann $\zeta{(m)}$.

Se non simplificamos as fraccións, os denominadores son $(n!)^{m}$ e os numeradores correspóndense cos numeradores dos converxentes das fraccións continuas teito xeneralizadas vistas na entrada mencionada: Relación entre series infinitas, fraccións continuas teito e constantes. Series hiperxeométricas. Final.

Os polinomios exponenciais de Bell

(As fórmulas están recollidas da wikipedia en inglés Bell_polynomials)

Os polinomios exponenciais incompletos de Bell son polinomios con dous parámetros, $k$ e $n$. O número de variábeis dos polinomios é $n-k+1$ $\begin{align} B_{n,k}(x_1,x_2,\dots,x_{n-k+1}) &= \sum{n! \over j_1!j_2!\cdots j_{n-k+1}!} \left({x_1\over 1!}\right)^{j_1}\left({x_2\over 2!}\right)^{j_2}\cdots\left({x_{n-k+1} \over (n-k+1)!}\right)^{j_{n-k+1}} \\ &= n! \sum \prod_{i=1}^{n-k+1} \frac{x_i^{j_i}}{(i!)^{j_i} j_i!}, \end{align}$

onde a suma realízase sobre todas as secuencias de enteiros non negativos $j_1$, $j_2$, $j_3$, ..., $j_{n−k+1}$ tal que eses números cumpran dúas condicións:

$j_1 + j_2 + \cdots + j_{n-k+1} = k$ (en cada termo do sumatorio a suma dos expoñentes das variábeis é igual a $k$)

$j_1 + 2 j_2 + 3 j_3 + \cdots + (n-k+1)j_{n-k+1} = n$ (en cada termo do sumatorio a suma dos subíndices multiplicados polo expoñente é igual a $n$)

Deste modo conseguimos expresións similares (incompletas) ás producidas polas identidades de Newton. Máis adiante veremos unha relación moi sinxela entre ambos os dous.

Se sumamos todos os termos para un mesmo $n$ daquela temos os polinomios exponenciais completos de Bell, e este si que ten $n$ variábeis:

$\begin{align} B_n(x_1,\dots,x_n)&=\sum_{k=0}^n B_{n,k}(x_1,x_2,\dots,x_{n-k+1})\\ &=n! \sum_{1j_1 +\ldots+ nj_n=n} \prod_{i=1}^n \frac{x_i^{j_i}}{(i!)^{j_i}j_i!} \end{align}$ .

Imos ver un exemplo:

$B_{6,3}(x_1, x_2, x_3, x_4)=15 x_4 x_1^2 + 60 x_3 x_2 x_1 + 15 x_2^3$ vemos que os tres termos cumpren as condicións: suma de expoñentes igual a $k=3$ e suma de expoñentes por subíndices igual a $n=6, (6 = 4+ 2 \cdot 1 = 3 + 2 + 1 = 3 \cdot 2)$

$B_{6,2}(x_1, x_2, x_3, x_4, x_5)=6 x_5 x_1 + 15 x_4 x_2 + 10 x_3^2$, tamén cumpren as condicións: suma de expoñentes igual a $k=2$ e suma de expoñentes por subíndices igual a $n=6, (6 = 5 + 1 = 4 + 2 = 3 \cdot 2)$

Se botamos unha ollada a unha táboa de valores podemos ver que $B_{6,1}=x_6$, $B_{6,6}=x_1^6$, $B_{6,5}=15x_1^4 x_2$, $B_{6,4}=45x_1^2 x_2^2$ e sumando todos temos o polinomio exponencial completo de Bell para $n=6$: $\begin{align} & B_6(x_1, x_2, x_3, x_4, x_5, x_6) = \\ &=x_6 + 6 x_5 x_1 + 15 x_4 x_2 + 10 x_3^2 + 15 x_4 x_1^2 + 60 x_3 x_2 x_1 + 15 x_2^3+ 45x_1^2 x_2^2 + 15x_1^4 x_2 + x_1^6. \end{align}$

Os polinomios de Bell teñen unha interpretación combinatoria onde os seus coeficientes son as distintas maneiras de particionar un conxunto de $n$ elementos en $k$ bloques, por exemplo:

$B_{6,2}(x_1, x_2, x_3, x_4, x_5)=6 x_5 x_1 + 15 x_4 x_2 + 10 x_3^2$, representa as maneiras de particionar 6 elementos en bloques de 2

  • 6 maneiras de particionar un conxunto de 6 elementos con bloques de 5 elementos e 1 elemento
  • 15 maneiras de particionar un conxunto de 6 elementos con bloques de 4 elementos e 2 elementos
  • 10 maneiras de particionar un conxunto de 6 elementos con bloques de 3 elementos e 3 elementos

Relación entre os polinomios exponenciais de Bell e as identidades de Newton

Podemos ver en Exponential formula a relación entre $Z_n$ que son os polinomios de índice cíclico do grupo simétrico $S_n$ definido como $Z_n (x_1,\cdots ,x_n) = \frac 1{n!} \sum_{\sigma\in S_n} x_1^{\sigma_1}\cdots x_n^{\sigma_n}$ e $\sigma_j$ denota o número de ciclos de $\sigma$ de tamaño $j\in \{ 1, \cdots, n \}$.

Esta relación consiste en $Z_n(x_1,\dots,x_n) = {1 \over n!} B_n(0!\,x_1, 1!\,x_2, \dots, (n-1)!\,x_n).$

Exemplo:

tíñamos $4! e_4 = e_3p_1 - e_2p_2 + e_1p_3 - p_4 = p_1^4 - 6 p_1^2p_2 + 8p_1p_3+ 3 p_2^2- 6p_4$ (nos polinomios cíclicos non varía o signo, pero neste punto o único que nos interesa son os coeficientes),

e temos $ B_4(p_1, p_2, p_3, p_4) = p_1^4 + 6p_1^2 p_2 + 3p_2^2 + 4 p_1 p_3 + p_4,$

por tanto se facemos a sustitución da relación temos $ B_4(p_1, p_2, 2! p_3, 3! p_4) = p_1^4 + 6p_1^2 p_2 + 3p_2^2 + 4 p_1 \cdot 2 p_3 + 3! p_4 = p_1^4 + 6p_1^2 p_2 + 3p_2^2 + 8 p_1 p_3 + 6 p_4,$

e efectivamente coinciden os coeficientes das identidades de Newton cos polinomios de Bell sustituindo as variábeis $p_i$ por $(n-1)! p_i$.

Fórmula exponencial dunha serie formal de potencias

Para unha comprensión maior deste apartado pódese ollar previamente Función xeradora e os primeiros capítulos de generatingfunctionology de Herbert S. Wilf e/ou algunhas seccións de Advanced Combinatorics de Louis Comtet.

Para calquera serie formal de potencias da forma $f(x)=a_1 x+{a_2 \over 2}x^2+{a_3 \over 6}x^3+\cdots+{a_n \over n!}x^n+\cdots\,$ temos

$\exp ( f(x) )=e^{f(x)}=\sum_{n=0}^\infty {b_n \over n!}x^n,\,$ onde $$b_n = \sum_{\pi=\left\{\,S_1,\,\dots,\,S_k\,\right\}} a_{\left|S_1\right|}\cdots a_{\left|S_k\right|},$$ e o indice $\pi$ do sumatorio percorre todas as particións $\{ S_1,\ldots,S_k \}$ do conxunto $\{ 1,\ldots, n \}$. (Onde en $k = 0,$ o produto baleiro por definición é igual a $1$.)

Esta fórmula pódese escribir mediante os polinomios exponenciais completos de Bell facendo $b_n = B_n(a_1,a_2,\dots,a_n)$, e así $$\exp\left(\sum_{n=1}^\infty {a_n \over n!} x^n \right) = \sum_{n=0}^\infty {B_n(a_1,\dots,a_n) \over n!} x^n.$$

Números de Stirling como unha expresión de números harmónicos xeneralizados

A idea desta relación e da demostración está sacada de Relation between Stirling numbers of first kind and harmonic numbers

Temos que os números de Stirling do primeiro tipo $s(n,k)$ aparecen como os coeficientes da serie formal de potencias na expanxión do factorial descendente $(x)_n = x(x-1)(x-2)\cdots(x-n+1)$ en potencias da variábel $x$, isto é, $(x)_n = \sum_{k=0}^n s(n,k) x^k,$.

Se consideramos os números de Stirling sen signo (que se expresan como $\big[{n \atop k} \big]$), que sería o factorial ascendente, pode facerse a transformación seguinte $(x+1)(x+2) \cdots (x+n-1) = (n-1)! \cdot (x+1) \left(\frac{x}{2}+1\right) \cdots \left(\frac{x}{n-1}+1\right)$ e con este principio e todas as fórmulas das seccións anteriores podemos obter a relación desexada:

$\begin{align} \dfrac{1}{n!} \sum_{k=0}^n \biggl[{n+1 \atop k+1} \biggr] x^k &= \prod_{k=1}^n \biggl(1 + \dfrac{1}{x} \biggr) \\ &= \exp \sum_{k=0}^n \ln \biggl(1 + \dfrac{1}{x} \biggr) \quad \text{tras aplicar } x = e^{\ln{x}} \\ &= \exp \sum_{k=0}^n \sum_{j=1}^\infty \dfrac{(-1)^{j-1}}{j} \biggl(\dfrac{x}{k} \biggr)^j \quad \text{serie de Taylor de } \ln(1+x) \\ &= \exp \sum_{j=1}^\infty \dfrac{(-1)^{j-1}}{j} H_n^{(j)}x^j \quad \text{tras trocar sumatorios e usar def de } H_n^{(j)} \\ &= \exp \sum_{j=1}^\infty \dfrac{(-1)^{j-1}}{j!} (j-1)!H_n^{(j)}x^j. \\ \end{align}$

No último paso transformamos para poder aplicar a fórmula exponencial de series formais coas variábeis necesarias das identidades de Newton cos polinomios de Bell que lembramos debía ser $p_i$ por $(n-1)! p_i$.

Agora se comparamos o termo $n$ da parte inicial da igualdade coa parte final da igualdade tendo en conta a fórmula exponencial no formato de polinomios de Bell temos:

$\biggl[{n+1 \atop k+1} \biggr] = n! (-1)^{k} B(-H_n^{(1)},-H_n^{(2)},-2!H_n^{(3)},-3!H_n^{(4)}, \ldots -(k-1)!H_n^{(k)} )$

Aplicando a fórmula para os primeiros $k$ de Stirling temos logo os mesmos coeficientes que as identidades de Newton onde $e_i$ sería $\biggl[{n+1 \atop i+1} \biggr]$ e $p_i$ sería $H_n^{(i)}$:

$\begin{align} &\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr] = n!. \\ &\biggl[{n+1 \atop 2} \biggr] = n! (H_n^{(1)}). \\ &\biggl[{n+1 \atop 3} \biggr] = \dfrac{n!}{2!} ( (H_n^{(1)})^2 - H_n^{(2)} ).\\ &\biggl[{n+1 \atop 4} \biggr] = \dfrac{n!}{3!} ( (H_n^{(1)})^3 - 3H_n^{(2)}H_n^{(1)} + 2H_n^{(3)} ).\\ &\biggl[{n+1 \atop 5} \biggr] = \dfrac{n!}{4!} ( (H_n^{(1)})^4 - 6H_n^{(2)}(H_n^{(1)})^2 + 8H_n^{(3)}H_n^{(1)}+3(H_n^{(2)})^2-6H_n^{(4)} ).\\ &\ldots \\ \end{align}$

Atención a como o signo está influído por cada signo menos en $-H_n^{(i)}$ e tamén en cada fila debido a $(-1)^{k}$. A combinación de ambos os dous e os expoñentes incrementados en cada fila fai que a configuración de signos conserve a mesma secuencia en cada fila.

Agora considerando adecuadamente o factor $n!$ que aparece nas fórmulas anteriores, introducindo os factores $\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]$ para que cada termo teña coherentes o produto dos índices polos expoñentes, podemos usar as identidades de Newton (onde novamente $e_i$ sería $\biggl[{n+1 \atop i+1} \biggr]$ e $p_i$ sería $H_n^{(i)}$) para obter as expresións dos números harmónicos xeneralizados en función dos números de Stirling :

$\begin{align} & n!(H_n^{(1)}) = \biggl[{n+1 \atop 2} \biggr].\\ & (n!)^2 (H_n^{(2)}) = \biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]^2 - 2\biggl[{n+1 \atop 3} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr].\\ & (n!)^3 (H_n^{(3)}) = \biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]^3 - 3\biggl[{n+1 \atop 3} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]+ 3\biggl[{n+1 \atop 4} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]^2.\\ & (n!)^4 (H_n^{(4)}) = \biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]^4 - 4\biggl[{n+1 \atop 3} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]^2 \biggl[{n+1 \atop 1} \biggr] + 4\biggl[{n+1 \atop 4} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 2} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]^2 \\ & \quad\quad\quad\quad + 2\biggl[{n+1 \atop 3} \biggr]^2\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]^2 - 4\biggl[{n+1 \atop 5} \biggr]\biggl[{n+1 \atop 1} \biggr]^3.\\ &\ldots \\ \end{align}$

Mostramos uns pequeniños cálculos de verificación

Nos cálculos ter en conta que para o $n$ dos números harmónicos temos $n+1$ no número de Stirling.

Números de Stirling en función de números harmónicos xeneralizados

$\begin{align} n=3; \quad \biggl[{4 \atop 3} \biggr] &= 6 = \dfrac{3}{6^2} (11^2 - 49) = \dfrac{72}{12} = 6.\\ n=4; \quad \biggl[{5 \atop 4} \biggr] &= 10 = \dfrac{4}{24^3} (50^3 - 3\cdot 820 \cdot 50+2\cdot 16280) = \dfrac{34560}{3456} =10.\\ n=4; \quad \biggl[{5 \atop 3} \biggr] &= 35 = \dfrac{12}{24^2} (50^2 -820) = \dfrac{1680}{48} = 35.\\ n=5; \quad \biggl[{6 \atop 5} \biggr] &= 15 = \dfrac{5}{120^4} (274^4 - 6\cdot 21076\cdot 274^2 + 8\cdot 2048824\cdot 274 \\ & \quad\quad\quad + 3\cdot 21076^2 - 6\cdot 224021776) = \dfrac{622080000}{41472000} = 15.\\ \end{align}$

Números harmónicos xeneralizados en función de números de Stirling

$\begin{align} (3!)^2 H_3^{(2)} &= 49 = 11^2 - 2\cdot 6 \cdot 6 = 121 - 72 = 49.\\ (3!)^3 H_3^{(3)} &= 251 = 11^3 - 3\cdot 6 \cdot 11 \cdot 6 + 3\cdot 1 \cdot 6^2 = 1331 - 1188 + 108= 251.\\ (3!)^4 H_3^{(4)} &= 1393 = 11^4 - 4\cdot 6 \cdot 11^2 \cdot 6 + 4\cdot 1 \cdot 11 \cdot 6^2 + 2 \cdot 6^2 \cdot 6^2 - 4 \cdot 0 \\ &\quad = 14641 - 17424 + 1584 + 2592= 1393.\\ (4!)^4 H_4^{(4)} &= 357904 =50^4 - 4\cdot 35 \cdot 50^2 \cdot 24 + 4\cdot 10 \cdot 50 \cdot 24^2 + 2 \cdot 35^2 \cdot 24^2 - 4 \cdot 1 \cdot 24^3 \\ & \quad= 357904.\\ \end{align}$

Táboas con datos para contiñas e verificacións

Números de Stirling do primeiro tipo sen signo $\left[{n\atop k}\right]$

secuencia A132393 da OEIS

1 2 3456789$10$
1 1
2 11
3 231
4 61161
5 245035101
6 120 2742258515 1
$\cdots$
10 $362880$ $1026576$$1172700$$723680$$269325$ $63273$ $9450$ $870$ $45$ $1$
$\cdots$

Numeradores sen simplificar a fracción dos números harmónicos xeneralizados

n 1 2 345$\cdots$OEIS
$H_n$ 13 11 50 274$\cdots$ A000254
$H_n^{(2)}$ 1549 82021076$\cdots$ A001819
$H_n^{(3)}$ 1925116280 2048824$\cdots$A066989
$H_n^{(4)}$ 1171393357904224021776$\cdots$A203229
$H_n^{(5)}$ 1338051825977625822962624 $\cdots$A269793
$\cdots$

Bibliografia

  1. Victor Adamchick, On Stirling numbers and Euler Sums, 1996
  2. Newton's identities
  3. Stirling numbers of the first kind
  4. Bell_polynomials
  5. Exponential formula
  6. Relation between Stirling numbers of first kind and harmonic numbers
  7. Herbert S. Wilf, generatingfunctionology, 1990
  8. Louis Comtet, Advanced Combinatorics, 1974

mércores, 17 de setembro de 2025

O deostado algoritmo do cálculo da raíz cadrada

Os primeiros anos que impartín clase entregaba boletíns con listas enormes de exercios. O normal era entregar un folio ateigado de exercicios ata as marxes. Podía ser, por exemplo un boletín de operacións con quebrados, todos moi semellantes, e con cálculos cada vez máis monstruosos, cargados de parénteses, corchetes e signos operacionais nos lugares máis insospeitados. Co tempo, e batendo no lombo de moitos sufridos alumnos, aprendín que esa metodoloxía non era, digámolo finamente, moi acaída. Máis alumnos podían aprender máis se os exercicios eran máis moderados tanto en cantidade como en dimensións. Ademais, é preferible facelos na aula porque a interacción cos compañeiros acaba sendo beneficiosa e ,se o número de alumnos non é excesivo (cousa cada vez máis infrecuente), podes axudalos moito máis efectivamente e en moitos máis aspectos. Durante eses primeiros anos tamén explicaba o algoritmo do cálculo das raíces cadradas. Non é que sexa moi complicado, pero se atendemos á confusa redación que nos ofrece a Galipedia, acabaremos tendo gañas de defenestrarnos antes de continuar sofrindo con ese desenvolvemento.

Fragmento do escuro e basto algortimo do cálculo da raíz cadrada, da Galipedia

Con verificable ánimo masoquista vou debullar deseguido este algoritmo. Con todo pode haber unha xustificación saudable para facelo. Resulta que hai uns días volvín a ler La cresta del pavo real de George Gheverghese Joseph (Pirámide 1991) e alí asaltoume unha agradable sorpresa que, evidentemente, en lecturas anteriores non me chamara o sufiente a atención. A cuestión é que o algoritmo do cálculo das raíces cadradas que eu explicaba na aula nos meus anos mozos é o mesmo que o que aparece no cuarto capítulo do texto máis importante da matemática china, Os nove capítulos das artes matemáticas. Trátase dun libro elaborado por escribas dos séculos I e II a.d.C que atraería a varios comentaristas, entre os que destacan Liu Hui (III d.C) e Yan Hui (XIII d.C).

O método chino facía uso de 4 filas. A primeira está reservada ao resultado. A segunda ben ao radicando ou ben ao número que utilizaremos como base dos cálculos en cada paso. Na terceira fila escribiremos un número auxiliar. Finalmente a cuarta fila utilizábase para marcar cunha variña a posición (unidades, decenas, centenas, millares, ...) que debía operarse en cada paso. Aínda que aparece consignada nas seguinte táboas, esta última fila para nós sería completamente precindible polo que non faremos referencia á mesma en todo o procedemento.

Trátase de calcular $\sqrt{N}=r$. Supoñamos que $r$ é un número de 3 cifras, $a, b$ e $c$. Daquela escribiremos $r=\alpha+\beta+\gamma$ con $\alpha=100a$, $\beta=10b$ e $\gamma=c$. $$N=r^{2}=\left( \alpha+\beta+\gamma \right)^{2}=\alpha^{2}+\beta\left( 2\alpha+\beta \right)+\gamma\left[ 2\left( \alpha+\beta \right)+\gamma \right]$$

Para facer a explicación máis clara, daremos axudarémonos un cálculo concreto. Anunciamos que buscamos a raíz cadrada de $N=71824$

$raíz$ $\alpha$
$número$ $N$ $7$$1$$8$$2$$4$
$cálculos$
$posición$$1$

Separamos, de dereita a esquerda, as cifras de dúas en dúas. Daquela podemos determinar por tanteo o valor de $\alpha=200$. Calculamos $N-\alpha^{2}$ e $2\alpha$


$raíz$ $\alpha$ $2$
$número$ $N-\alpha^{2}$ $3$$1$$8$$2$$4$
$cálculos$$\alpha^{2}$4
$posición$$100$$1$

Agora calculamos $2\alpha=400$
      
$raíz$ $\alpha$ $2$
$número$ $N-\alpha^{2}$ $3$$1$$8$$2$$4$
$cálculos$$2\alpha$$4$
$posición$$100$$1$

Dividindo $N-\alpha^{2}$ entre $2\alpha$ poderemos determinar $\beta$ por tanteo: divido $31$ entre $4$ e, como o $7$ non serve, comprobo que $6$ será a cifra das decenas. Calculamos $2\alpha + \beta$ e $(2\alpha+\beta)\beta$. De $N-\alpha^{2}$ restamos $(2\alpha+\beta)\beta$

 
$raíz$ $\alpha + \beta$ $2$$6$
$número$ $N-\alpha^{2}-\left( 2\alpha+\beta \right)\beta$ $4$$2$$2$$4$
$cálculos$$2\alpha+\beta$$4$$6$
$posición$$10$1

Convén decatarse de que $N-\alpha^{2}-\left( 2\alpha+\beta \right)\beta=N-\left( \alpha+\beta \right)^{2}$ Calculamos agora $2\left( \alpha+\beta \right)=520$

 
$raíz$ $\alpha + \beta$ $2$$6$
$número$ $N-\alpha^{2}-\left( 2\alpha+\beta \right)\beta$ $4$$2$$2$$4$
$cálculos$$2\left( \alpha+\beta \right)$$5$$2$
$posición$$10$$1$

E repetimos o proceso: tanteamos o valor de $\gamma$ para que $2\left( \alpha+\beta \right)+\gamma$ multiplicado por $\gamma$ sexa o máis aproximado posible ao número da segunda fila. Neste caso $\gamma=8$

 
$raíz$ $\alpha + \beta+ \gamma$ $2$$6$$8$
$número$ $N-\left( \alpha+\beta \right)^{2}-\left[ 2\left( \alpha+\beta \right) +\gamma\right]\gamma$
$cálculos$$2\left( \alpha+\beta \right)+\gamma$$5$$2$$8$
$posición$$1$$1$

Teñamos presente que $N-\left( \alpha+\beta \right)^{2}-\left[ 2\left( \alpha+\beta \right)\gamma \right]\gamma=N-\left( \alpha+\beta+\gamma \right)^{2}$. Neste caso a raíz é exacta, polo que na segunda fila anúlanse todos os valores.
Intentouse dar unha explicación asentándonos na linguaxe alxébrica. Quizais, con todo, o procedemento se nos presente demasiado forzado. Quizais o vexamos demasiado lioso. As fórmulas precisan de transformacións que escurecen un pouco os pasos que fomos dando. Pode que por isto o algoritmo fose expulsado do Olimpo das matemáticas básicas, aquelas que debe coñecer todo cidadán. Velaquí que a interpretación xeométrica pode acabar redimíndoo por claridade e elegancia:
 
O claro e elegante algoritmo do cálculo da raíz cadrada